Στα βήματα της ενοποιημένης συνείδησης

Στην “οθόνη” της συνειδητότητάς μας αναδύεται το κάτι και το άπειρο. Αγκαλιάζοντας το κάτι –ό,τι και να είναι αυτό– με αγάπη και χωρίς αμφιβολία, είμαστε ήδη μέσα στην Ολότητα. Τότε ο δρόμος προς το άπειρο είναι ανοιχτός, διότι η αμφιβολία είναι εκείνο που διαχωρίζει ψευδαισθητικά το κάτι από το άπειρο Όλον. Στα διαφορετικά παιχνίδια της μικροεγωικής νοητικότητας, η συκοφαντία της “αβεβαιότητας” και η παραμόρφωση της “βεβαιότητας” προκαλούν τη διαταραχή της αμφιβολίας. Και η αμφιβολία είναι εκείνο που εισάγει τον νου σε μία κατάσταση συνεχών διχασμών, απομόνωσης και αυτοπεριορισμού.

Το “μικρό” μας Σύμπαν δεν είναι πέρα από το “Μεγάλο” Σύμπαν. Δεν είμαστε μόνον μέσα στον Κόσμο, αλλά και ο Κόσμος είναι μέσα μας. Και τα δύο συν-βαίνουν σε ακατάλυτη Πληρότητα.

Τελικά, ο εξωτερικός κόσμος μάς “ενημερώνει”, μας “θυμίζει” τον Εαυτό μας, τι είμαστε! Το εσωτερικό “αντίκρισμα” του Κόσμου είναι ο Εαυτός! Η εξωτερική παρατήρηση του Κόσμου είναι πράξη Αυτογνωσίας! Επομένως, η εσωτερική παρατήρηση του Εαυτού είναι πράξη Κοσμογνωσίας! Εαυτός και Κόσμος πάντα έχουν κάτι αναλογικά κοινό: χαρακτηριστικά, ιδιότητες, ποιότητες που τους συνδέουν συστατικά, νομοτελειακά και λειτουργικά. Εαυτός και Κόσμος αλληλεπιδρούν συνεχώς, καθώς συναποτελούν ένα αδιάσπαστο Ενιαίο Όλον – απειροδιάστατη Μονάδα. Μέσα από αυτές τις δυναμικές κυκλικές αλληλεπιδράσεις προωθείται η συνολική εξέλιξη-εκδίπλωση του Συμπαντικού Οντικού-Πνευματικού Δυναμικού.

Είμαστε Ένα με το ΟΝ-ΕΙΝΑΙ-ΕΑΥΤΟΣ, με το ίδιο το Οντικό Πνεύμα όπως παρατηρεί και βλέπει τη δική του Εκδήλωση, τον Κόσμο, μέσα από τα δικά μας μάτια και εμείς βλέπουμε ΕΚΕΙΝΟ μέσα από τον Κόσμο. ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ-ΕΑΥΤΟΣ και ΚΟΣΜΟΣ συνυπάρχουν, συμπλέουν, συναντιλαμβάνονται μέσα στην Άναρχη και Ατελεύτητη Ολότητα…

gram