Αντίληψη

Η Αντίληψη-Πνεύμα, ως το Αληθινό μας, Οντικό Είναι, παρούσα σε όλες τις στιγμές του ρέοντος χρόνου και ανεξάρτητη από τον οποιονδήποτε παρατηρήσιμο χρόνο, παρούσα σε κάθε “σημείο” των συνειδησιακών μας συμβάντων και επίσης ανεξάρτητη από κάθε συνειδησιακό “επεισόδιο”, αγκαλιάζει τα πάντα, δεν διαχωρίζεται από τα συμβαίνοντα ούτε ταυτίζεται με αυτά – ανεξάντλητη στη Φύση της, διαπλέει τους Ωκεανούς της Ύπαρξης που η ίδια προβάλλει εν Εαυτώ.

Η υπέρλογη και μυστηριώδης Αντίληψη ανακαλύπτεται ή μάλλον αυτοαποκαλύπτεται με την παύση κάθε μορφής περιορισμένης προσδιοριστικής έρευνας και εγωνοητικού θορύβου. Με την πλήρη εσωτερική άφεση, ο άηχος Λόγος της Αυτοπαρουσίας της Αντίληψης εισάγει το Ον μας σε εκστατική υπαρξιακή και συνειδησιακή υπερεπάρκεια – δεν υπάρχει κανένα είδος αιτήματος: όλα είναι αδιαπραγμάτευτα εκπληρωμένα. Πρόκειται για ένα διαφορετικό, ανώτερο επίπεδο συνειδητότητας, που εκφεύγει από το πεδίο της καθημερινής ζωής μας; Εάν πρόκειται περί αυτού, τότε σε τι μας χρησιμεύει η απλή πληροφοριακή γνώση αυτής της πραγματικότητας, που φαίνεται τόσο άπιαστη; Εκείνο που μας διαφεύγει συνήθως είναι ότι τα ανώτερα ή και τα ανώτατα επίπεδα συνειδητότητας, στα οποία λίγοι άνθρωποι φαίνεται να έχουν φθάσει έως τώρα, είναι παρόντα εν δυνάμει εντός μας – είμαστε αυτά ως προϋπάρχον και ενυπάρχον Οντικό Δυναμικό· δεν θα έλθουν από κάπου αλλού. Είναι ζήτημα εκδίπλωσης αυτών των υπέρτερων Πνευματικών Πραγματικοτήτων και όχι εκ του μηδενός δημιουργία· η ενδογένειά τους μας δίνει το “κληρονομικό” δικαίωμα και τη δυνατότητα να “αφουγκραστούμε” μυστικά τον άηχο Εσωτερικό Λόγο σε μια βαθύτερη αγαπητική επικοινωνία, η οποία είναι άμεσα προσιτή στον παρατηρητή που “ξεχνάει”, έστω και για λίγο, τον φοβικό και συρρικνωμένο ψευδοεαυτό του.

gram

123